Quarterlife crisis

Daar zijn we weer, na de gebruikelijke intermezzo.

Paar maanden verder na mijn laatste post en inmiddels redelijk wat gebeurd. Ik heb in januari mijn bachelor rechtsgeleerdheid afgerond aan de UvA. Dit mocht ik afronden met een 8 voor mijn scriptie met als onderwerp ‘De juridische mogelijkheden voor gemeentes om duurzaam bouwen af te dwingen’. Na mijn welbekende ‘hé, een zes is oké’-houding van drie jaar lang, was dit een mooie afsluiter.
Aansluitend ben ik begonnen met een twee stages (na elkaar) bij twee verschillende advocatenkantoren in Amsterdam. Ik zit inmiddels in de laatste twee weken van mijn laatste stage. Ontzettend veel geleerd, maar vooral: hetgeen waar ik 3,5 jaar voor gestudeerd heb, bleek in de praktijk niet echt in mijn straatje te liggen…
Ik noem het de quarterlife crisis: een omslagpunt waarbij ik keuzes moet gaan maken die de afgelopen jaren niet voor de hand lagen (en dit als excuus te mogen gebruiken om je dagelijkse voedselinname flink te vergroten).

Met betrekking tot mijn blog heeft dit niet veel invloed. Ik ben mij de afgelopen paar maanden echter wel steeds meer gaan verdiepen in duurzaamheid. Ik denk dat dat wel een mooi prominent plekje gaat krijgen in meerdere posts.

To be continued…

Kerstige festiviteiten

Het zit er alweer op!
De afgelopen paar dagen waren heerlijk. Lekker veel eten, we hebben een familie pubquiz gedaan, uit eten geweest en naar het light festival in Amsterdam, kerstzang met allemaal vrienden. En vooral ’s middags: heel veel uitbuiken.

Vanaf nu is weer de tijd aangebroken waarop we ons mentaal mogen voorbereiden op het volgende partijtje: oud & nieuw!
We gaan met vrienden een diner doen. Dus lekker lang tafelen en veel champagne.
Na de vakantie ben ik een heel ander mens.

schaapachtig

Een van mijn dromen die een mogelijkheid zag om tot werkelijkheid te komen: alpaca wandelen!

Een tijdje geleden hadden we een vriendinnetje dit cadeau gedaan voor haar verjaardag, en uiteraard hadden we ook meteen tickets voor onszelf gekocht (cadeautje voor jezelf is nooit weg).
Mi gado, wat kan een mens gelukkig worden van een fraaie wandeling door het groene woud van Brabant met aan de lijn een aandoenlijk schaapachtige. Ik weet niet of de alpaca’s zelf daar ook zo over dachten, maar naar mijns inziens hebben mijn alpaca Emma en ik een exceptionele, emotionele band opgebouwd. Toch?

Paradoxale maand

Jeeeeuuuoohhh shit december komt eraan.
In eerste instantie word ik altijd extatisch van vreugde bij de eerste geluiden van kerstliedjes. Maar een paar nanoseconden later sijpelt het door als een alarmbel die aangeeft dat je nog maar een paar weken hebt om te bloeden, zweten en tranen te laten voor de tentamens.

Zo verloopt het elke keer, de afgelopen vijf jaar. En dit jaar is niet anders. Ik word blij van alle kerst- en nieuwjaarsdinertjes, het weerzien van familie en vrienden en de knusheid van lichtjes, lekker eten en versierde bomen. Maar ook weer mistroostig van de lange dagen in de bieb, het vele plannen van alle afspraken en dit jaar ook de deadline van mijn scriptie die een lange schaduw werpt over mijn feestvreugde.

Maar aan alles komt een einde, vanaf 21 december ben ik klaar om te proosten!

thumbnail_IMG_1336thumbnail_IMG_1335 thumbnail_IMG_1333thumbnail_IMG_1322

Review: Too Good To Go

Ik ben erg geïnteresseerd in de klimaatverandering, de daarbij komende problemen en vooral de tot op heden bedachte oplossingen. Dit zijn oplossingen op grote schaal, zoals  The Ocean Clean-Up. Maar ook kleinere projecten kunnen op den duur zeer effectief zijn. Zo kan je zelf natuurlijk makkelijk bijdragen door afval te scheiden, vaker met het openbaar vervoer te gaan i.p.v. met de auto en minder vlees te eten.

Maar nu vertelde iemand een tijd geleden over een ander concept dat ziet op het tegengaan van voedselverspilling: Too Good To Go. Dit is een app waarbij veel restaurants, bakker, supermarkten, etc. bij zijn aangesloten. Op de app geeft het bedrijf aan of het die dag een pakket aan eten over heeft of niet en dit wordt dan voor een klein bedrag (max. 6 euro) te koop gezet. Dit pakket kan je dan tussen bepaalde tijden ophalen. Hiermee voorkom je dat voedsel onnodig wordt weggegooid en nog voor een goed prijsje ook!

Dit moest ik uiteraard proberen, dus met een vriendin had ik bij de Albert Heijn, Marqt en Anne & Max pakketten opgehaald voor in totaal 11 euro.

img_1789.jpg BBE4C224-9ED0-4E5D-B21B-F52AB0277EF2.JPG

Behoorlijk wat eten en drinken dus. We gingen een beetje brainstormen over wat we ervan konden maken. Je weet niet van tevoren wat je krijgt, maar er wordt wel enigszins logisch nagedacht over wat ze in de pakketten stoppen. We kwamen uit op een drie gangen menu.

C7B95B46-A8AB-4CBE-BF72-A379E447930E 731B8F5D-029B-40EC-B74D-2F5CBEB47C28
We waren beiden erg enthousiast over het resultaat. Het eten was van goede kwaliteit en we kookten met ingrediënten die we anders niet zo snel zouden bedenken.
Inmiddels heb ik de app al vaker gebruikt. Laatst hadden we zelfs een dinertje met vijf mensen en heb ik bij drie supermarkten pakketten gehaald voor 13 euro. Met die pakketten hadden we een drie gangen diner in elkaar geflanst voor vijf personen deze keer!

Kortom, een slim bedacht en goed werkende oplossing met voor alle betrokken partijen voordelen.

Mighty Montenegro

Het chronologisch ritme in mijn blogposts is tot op heden nog spoorloos. Maar gelukkig zijn er grotere zorgen in de wereld.
Ik wilde toch nog even kort mijn vakantie in Montenegro van afgelopen augustus delen. Ik heb samen met een vriendinnetje acht dagen in dit prachtig land gereisd. We hadden een autootje gehuurd en met de nodige Google Maps en de bijbehorende torenhoge telefoonrekeningen (Montenegro ligt kennelijk niet in de EU), zijn we op dag één van de hoofdstad Podgorica naar het kustplaatsje Budva gereden. Vanuit daar zijn we naar de plaatsjes Herceg Novi, Kotor, Tivat, Petrovac, Cetinje gereden. Allen ten zeerste aan te raden.

Heerlijk land, prima prijzen, nog niet achterlijk veel toeristen, vers eten, goede wegen en immense uitzichten. Dus nog op zoek naar een vakantiebestemming, dan is dit nog redelijk onontdekte land ten zeerste aan te raden!

Voor meer Montenegro klik hier, op Polarsteps heb ik elke dag bijgehouden.

20180802_172441120_iOS72e6c6ad-37d0-4692-a82b-9e815daca0c420180803_145439572_iOS

Ommekeer

Ik ben overwegend perfectionist, neigend naar OCD. Maar zo eentje die het nog net voor elkaar krijgt om de officiële stempel te ontwijken. Des te opmerkelijker dat mijn geheugen mij bij de simpelste zielen zaken in de steek laat, de laatste tijd.

Paar weken terug besloot een dergelijke inner-me dat mijn waardigheid wel op een lager pitje kon. Dit uitte zich erin dat ik op de wc op de UvA zat, met de broek op de enkels, zoals dat dan gaat. En kennelijk vond mijn onderbewustzijn het overbodig om de deur op slot te doen, dus kwam er iemand binnengewandeld. Allebei even een moment van totale verslagenheid en immense ongemakkelijkheid. Nou denk je oké kan gebeuren. Maar denk je dat nog steeds als het twee keer gebeurt. In dezelfde week. Terwijl ik maar vier uur per week op de UvA hoef te zijn.

Dat daar gelaten, heb ik er nu ook een handje van mijn bril te vergeten. Dinsdagavond op weg naar Amsterdam in de auto. Halverwege de snelweg erachter komen dat die blur van plaatsnamen op borden normaal gesproken wel iets herkenbaars voorstelt. Godszegen dat ik niet het nieuws heb bereikt met meerdere auto ongelukken. Gisteravond bij tennisles bril weer vergeten. Gelukkig was de ene vriendin ziekjes en de andere had het chronisch koud dus de tennisdocent vond het erg vermakelijk dat hij ons kon trainen voor de Paralympics.

Zolang je er maar om kan lachen. Of niet, maar veel doe je er niet aan.